Living a dream

Weer drie dagen geen internet. Dit verhaal isgeschreven op 9-2-12.Vanmiddag zelfs geen telefoonnetwerk! Gelukkig hebben we de laptop en kunnen we toch even vertellen wat we allemaal weer meegemaakt hebben. Laat ik er meteen maar bijzeggen dat wat je hier leest eigenlijk totaal niet over te brengen is. De geuren, geluiden en sferen ontbreken en dat is precies waar het allemaal om ging.

Wat hebben we de afgelopen drie dagen veel meegemaakt. Waar ik al vier jaar vandroom, is nu allemaal werkelijkheid. In krotjes op de grond zitten, om koeien heenrijden die midden op de weg staan, in jungles lopen en al die arme maar vooral mooie mensen ontmoeten (die zo gelukkig zijn!).

Eerst onze tempel-dag maar eens omschrijven. Gelukkig lekker geslapen in beter hotel, maar erg sterk voelde ik me helaas niet. Mijn maag leek zich (alweer) 600 keer om te draaien. Toch maar weer die toast met mierenzoete jam gegeten. Daarna gingen we naar een eerste tempel die op loopafstand lag (Chennakeshava tempel). Eenmaal daarheen gelopen moest ik natuurlijk weer eens naar de wc. De hitte overviel me ook heel erg, dus ik besloot om me even in mijn eentje terug te trekken en de strijd maar eens aan te gaan: alleen door een dorpje in India wandelen. Wat word ik hier toch aangekeken! Ik snap zo goed hoe Maxima zich voelt. Eenmaal terug bij de tempel ging het al beter. Het was super mooi om te zien. We moesten er natuurlijk op blote voeten lopen en de meneer die dan op je schoenen past, wil daar geld voor. Ze weten wel hoe ze het kunnen aftroggelen!

Na tempel 1 vertrokken we naar tempel 2 in Halebeedu: Hoysaleswara-tempel. Het was nog steeds bloedje heet! Die tempel was ook weer erg mooi en leek best veel op de eerste. In de tempel wilden er een heleboel Indiërs met ons op de foto. Geweldig vinden ze dat. Na tempel 2 luchten we. Wat lunchen we hier zoal? Rijst, bananen, rijst en rijst. Waaruit bestaat ons avondeten? Met een beetje geluk: rijst! En dan kun je er wel een lekker sausje overheen doen, maar dan sta je meteen in de fik. Alles is hier zo pittig!

Na tempel 2 vertrokken we naar tempel 3. Sai had het programma weer even omgegooid. Gevolg: wéér 2 uur in de bus. Eenmaal bij die tempel aangekomen waren we doodmoe en gigantisch verbrand. Mijn onderarmen en nek zijn weer eens vuurrood. Maar we gingen door! En hoe ... 600 trappen oplopen. Op blote voeten! En die trappen waren ook nog super heet. Nou, daar gingen we dan. Eenmaal boven hadden we heel mooi uitzicht en zagen we weer een tempel. Ook stond daar een of ander super grote beeld van een god. Na wat rondlopen liepen we al die 600 trappen weer af. Eindelijk, naar het hotel! Hoopten we. Sai had bedacht dat het leuk was om nog even naar een inheems dorpje te gaan waar we een stoet konden zien. Erg bijzonder, want dat komt niet vaak voor. Iedereen was zo uitgeput! Niemand had maar zin. We reden (schuddelden) weer ongeveer een uur in de bus en kamen toen ergens stil te staan. Het bleek dat wij zelf de stoet waren! Dat hele dorp had op ons staan wachten. Ze stromden allemaal op de bus af. Niemand durfde daar natuurlijk naar buiten te lopen. We voelden ons net de koningin op prinsjesdag. We moesten het dorp inlopen met alle inwoners, herrie, geuren en kleuren om ons heen. Eenmaal in het ‘centrumpje' stond daar een tempel. Die tempel was net nieuw en wij moesten die openen. We kregen water over ons blote voeten (wat doet dat pijn, in zo'n dorp op blote voeten!), een rode stip op ons hoofd en een bloem in de handen. De televisie en pers waren er ook bij. Wat werden we weer bekeken!! Daarna moesten we allemaal op twee rijen stoelen gaan zitten. De bevolking kwam allemaal voor ons zitten: mannen links, vrouwen rechts. Daar hebben we zeker een uur gezeten. Alle mensen keken ons aan alsof we aapjes waren. Ook de kindjes die vooraan zaten observeerden ons. Heel leuk om te zien, ze keken naar iedere detail. Tijdens die stoet werden er zelfs haren uit mijn hoofd getrokken! Blond haar schijnt ook al heilig te zijn. Bonnie, onze begeleidster, moest een speach houden van Sai. We wisten allemaal niet wat ons overkwam. Al die mensen maakten foto's van ons en we werden continue gefilmd. We werden daar geërd met een ketting en een deken om ons heen. Ook kregen we een of ander beeldje van die tempel. Allemaal om de beurt en allemaal met foto voor in de plaatselijke krant. Daarna kregen we natuurlijk ook nog thee en een banaan(tje). Na een lange indrukwekkende zit, moesten we weer ergens anders heen lopen. Het was zo bijzonder om te zien hoe dankbaar de moeders waren toen we foto's van hun kinderen maakten. Ze waren zo blij dat wij er waren en wat zien ze er allemaal gelukkig uit! Wat zijn wij Nederlanders soms toch arrogante en verwende mensen. De mensen hier hebben alleen maar een koe, een hond en een banaan. En elkaar!

Na een stukje wandelen mochten we nog een inheems huis zien. Dat huis was rijk voor hun doen. Nou, we zaten daar allemaal op de grond, kregen warme melk te drinken, koekjes te eten en het huis was niet groter dan een groot klaslokaal. Ongelofelijk! Het hele dorp liep ook mee. Niet gek dus dat het ook best moeilijk was om onze bus weer in te komen. Maar, uiteindelijk zaten we weer. Het was inmiddels ongeveer 23:00 uur. Lichamelijk totaal uitgeput, geestelijk weer zó versterkt! Het is echt geweldig om te zien. We reden nog ongeveer een uur terug naar ons hotel in Belur. De weg was weer vreselijk slecht en werd zelfs gebruikt door slangen, apen en leeuwen. Gezellig!

Eenmaal terug waren we zo moe dat ik na nog eventjes bellen met Rick als een blok in slaap ben gevallen. Wat een dag. Het leken er wel 3, zoveel indrukken! Ik wilde meteen aan iedereen vertellen hoe het hier is, maar dat is gewoon echt niet over te brengen. Niet met dit verhaal, niet met foto's, niet met onze filmpjes. Dit moet je meemaken, en ik heb die geweldige eer dat ik mijn droom nu vervuld heb!

What goes around comes around

Dit verhaaltje typ ik op 7-2-2012, maar het staat helaas wat vertraagd op deze website. Inmiddels hebben we al twee dagen geen internet. Wat gebeurde er allemaal in die dagen zonder internet?

Het begon allemaal op maandag: de start van onze introductieweek in India van YPO. Ten eerste werd de busrit alvast uitgesteld, omdat het toch wat te vroeg gepland was. Ongeveer 2 uur later vertrokken we vanuit ons inmiddels vertrouwde Ashley inn hotel. Toch wel enige spanning voor wat ons nu weer te wachten stond. Die busrit verliep niet geheel vlekkeloos. We hadden twee (rammel)busjes. Een deel van de koffers moest daarvan op het dak. Guess what: die van mij natuurlijk ook. Met een dun touwtje werden ze vastgezet. Super ‘veilig' natuurlijk in die drukke chaotische straten van Bangalore! Wat nog minder veilig was, was dat een deel van de koffers achter de laatste passagiers in de bus op een stoel lagen gestapeld. Wat gebeurt er dan? Die buschauffeur moest een keer wel zó hard remmen dat een van die zware koffers naar voren kwam. Precies in de nek van een van de studenten. Gevolg: Waarschijnlijk een lichte hersenschudding. Overal gezocht naar ijs, nergens te vinden natuurlijk. Gelukkig gaat het nu weer enigszins goed met haar.

Van Sai kregen we een korte introductie in zijn kantoor. Bijna onverstaanbaar en snel sprak hij een welkomswoordje. Myrthe en ik waren na onze tochtjes inmiddels behoorlijk bekend met Sai. In dat kantoor draaide continue een zelfde zen-muziekje: een mantra. Sai vertelde erg schokkende feiten over India. Bijvoorbeeld:

• - Mensen in de sloppenwijken betalen voor een kartonnen doos. Twee keer per dag komt er in zo'n wijk water bij de pomp naar boven. Ook daar betalen ze voor.
• - 38% van de kinderen in India krijgt geen eten. Ze gaan meestal wel naar school.
• - Kinderen worden door eigen families VERKOCHT om ergens te werken. Of ze worden VERMINKT, zodat ze kunnen bedelen. Been breken, blind maken, arm breken enz.

Eenmaal bij het resort aangekomen (waar Myrthe en ik ons super erg op hadden verheugd na Ashley inn) was het minstens een uur later. We hadden ook al een eerste botsing meegemaakt. De chauffeur reed gewoon vol tegen een dicht hek aan. Het resort zag er prachtig uit. Een zwembad, palmbomen, rust. Wat wil je nog meer? Maar schone schijn bedriegt. De kamers waren te ranzig voor woorden. Rattenkeutels door de hele kamer, condooms in de wc, geen schoon beddengoed, mottenballenlucht. Wat wil je nog minder? Het was verschrikkelijk. Meteen schaamden we ons voor onze slechte gedachten over Ashley inn. Wat was het daar schoon en fijn! We hebben ons met de hele groep samengepakt en zijn naar onze leiding toegegaan. Ik heb daar even namens de groep verteld dat we weg wilden en ons echt niet prettig voelden. Ook voor onze gezondheid was dat gewoon niet te doen! Hoe zou de keuken er wel niet uitzien? Het scheen dat het hotel was overgenomen door een nieuwe manager. Vorig jaar was het er veel beter.
Ik voelde op dat moment dat ik alles waar ik me zorgen over maakte en me slecht door voelde naast me neer moest leggen. Go with the flow. Ik sprak er over met een van de begeleidsters. We waren er nou eenmaal, dat was nou eenmaal de situatie. Deal ermee. Ik heb me in zo'n situatie nog nooit zo rustig gevoeld. Het kon gewoon niet anders! Alles liep anders dan gepland (totaal niet mijn ding).

We hebben het probleem als groep nog eens bij Sai aangekaart. Hij regelt onze hele week. Hij kon natuurlijk niet zo recht door zee tegen de manager zeggen dat het zo vies was, dat is not done. Hij voelde zich er verschrikkelijk onder. Toch heeft hij op wonderbaarlijke wijze weten te regelen dat we de dag erna weg konden. Super!! Die nacht sliepen we er wel oke. Met het licht aan. Daisy, een van de meisjes, vond een beest in haar oren. Onze klamboe was bijna kapot gedraaid: die hing aan de ventilator. We hadden geen douchewater, geen internet, geen airco. We waren blij dat we de dag erna weg konden. De foto's laten overigens niet zien/ruiken hoe het daar in werkelijkheid was.

We vertrokken pas na een lezing van Mita Tuinman. Een Indiaase mevrouw, getrouwd met een Nederlandse man. Zij vertelde ons ook ontzettende (schokkende) dingen:

• - All that is true is also untrue in India. (Vandaar alle onduidelijkheid!!)
• - India is a country of extreems.
• - Arme mensen krijgen baby's, puur en alleen omdat seks hun enige entertainment is. Wat moeten ze anders zo'n hele dag doen? Ze weten niet dat ze ergens voorbehoedsmiddelen moeten/kunnen halen. Vandaar het groeiende aantal mensen.
• - Alle dode mensen worden gecremeerd.
• - Astrologie (echt waar mamma) speelt hier een grote rol! Ze checken in horoscopen of het wel goed is om op een bepaalde dag te solliciteren bijvoorbeeld.
• - Indiase mensen vragen zich af hoe het kan dat wij onszelf 100% schoon voelen/maken met wc papier. Zij maken zich na een wc-beurt schoon met een kraantje en gebruiken het wc papier om zich af te drogen. In bad gaan snappen ze ook niet. Hoe kun je zo lang in je eigen vieze water zitten? Zij gebruiken met douchen daarom ook een emmer.
• - In arme families worden gehandicapte baby's meteen VERMOORD. Ze kunnen er niet mee omgaan. In rijke families worden ze wel opgenomen. Ook meisjes als eerstgeborenen worden vaak vermoord. De mensen doen dan net alsof het een natuurlijke dood is geweest. Er worden geen moorden geregistreerd. Niemand komt er dus achter!

Na die geweldige lezing stapten we weer in de bus. 3 uur rijden, zei Sai. Het werden er 5 en een half!!! Dood moe en uitgehongerd ondergingen we die reis. Ik eet hier werkelijk niks. Wel 3 keer per dag, maar dan niet meer dan de hoeveelheid van 1 boterham. Dus jongens, als ik terugkom ben ik broodmager! We reden 5 uur door het binnenland. Wauw. Wat een ervaring. Het is gewoon niet in woorden, geuren en beelden te omschrijven wat we allemaal zagen. Ook de foto's laten dat niet zien. Zoiets moet je echt zelf ervaren. Het voelt ook alsof we al bijna een week in een film leven. Alles dat je op tv zit is waar! Zelfs de film slumdog millionair is werkelijkheid.

Langs de ellelange weg liepen koeien, geiten, kippen, mensen. Het was er een grote chaos. Soms kwam je een paar rieten huisjes tegen of krotjes van golfplaten, dan was er weer een heel groot stuk rijstveld of palmbomen. Ongelofelijk wat een armoede. En toch leven die mensen! Af en toe een graf langs de weg ontbrak ook niet.

Gelukkig kwamen we na al die uren aan in Belure. Een afgelegen stadje zonder internet maar met geweldige hotelkamers. (Voor Indiase begrippen natuurlijk). We hebben nog altijd een keihard bed en ik heb me net voor de eerste keer op Indiase manier moeten douchen: met een emmer dus. De douchekop ging alle kanten op, met als resultaat dat de hele badkamer kletsnat was, behalve ik. Het is in ieder geval schoon.

Morgen 8 uur ontbijten. Het is inmiddels alweer 12, dus ik ga gauw slapen. Met een redelijk volle maag! Frietjes lagen hier vanavond. Met kippendingen en andere prutjes. Maar mijn maag heeft weer wat te doen. Op naar morgen: tempel-dag!

Once in a lifetime

Wat een geweldige weekafsluiter hebben we vanavond gehad. Ik kan het niet laten om dat nog even te melden. We hebben onze koffers weer ingepakt en trekken morgen verder met YPO. Maar.... vanavond!

We zijn gaan uiteten met de hele groep die nu hier is. 10 mensen ongeveer. Voor Myrthe en mij een cultuurshok, maar dan riching westerse wereld. We kwamen terecht in een sjiek restaurant in een sjieke omgeving. Net alsof we in New York zaten! En wat konden we daar eten?! Wat we maar wilden èn..veilig! Lasagna met kip en een pepersteak, geserveerd op beluga-wijze (althans, voor ons gevoel). Wat hebben we genoten van dat eten. Hier komen we nog een keer terug als dat lukt! Het was een ware sensatie voor onze smaakpupillen!

Daarna: terug in de riksja. Wij vonden met 4 man in zo'n ding al veel. Maar 7? Rick: hoe krijg je het voor elkaar om met zoveel man in zo'n ding te passen?! Nou: 3 man achterin met 3 man op schoot is al 6. Die 3 op schoot bukken. Eentje gewoon naast de riksja chauffeur. Geweldig was dat! Een zelfmoordpoging, levensmoe, millimeterwerk, maar we zijn veilig aangekomen. We mochten zelfs nog even zelf sturen in dat ding. Super!

Op naar komende week. We zijn benieuwd!

Van pyamaparty's tot stierentempels

Van koeien tot vleermuizen en van honden tot ratten. Die dieren kom je hier op de gekste plekken tegen. Een bos vol met vleermuizen waar je het liefst zo snel mogelijk onderdoor rent voordat zo'n beest op je kop poept. Straten vol met versierde, loslopende koeien die alle rommel staan op te vreten en dode ratten die waarschijnlijk worden opgevreten door de tamme loslopende zwerfhonden.

Gisteren heb ik helaas geen kans gehad om een verhaal op de site te zetten. We hadden zo ongeveer de hele dag geen internet. We zijn gisteren met een riksja naar Bangalore Palace geweest. De foto's zijn al te zien. Binnen mochten we helaas geen foto's maken. Jullie moeten het je voorstellen als een geweldig mooi Engels paleis, maar dan helemaal onderkomen. De duiven vliegen en poepen overal en alles is kapot, versleten en niet meer in werking. Heel erg zonde, maar je kunt je er toch nog wel een beeld van vormen. Een riksja chauffeur bracht ons er in 3 kwartier heen (geloof me, dan ben je zo ongeveer misselijk van die riksjarit door de straten van Bangalore en je voelt je een bijna-zelfmoord-pleger met al dat verkeer). Die meneer wachtte ons nog op, zodat hij ons ook weer terug naar het hotel kon brengen. Die heeft daar dus een uur staan wachten. En dat allemaal voor de prijs van 3 euro pp.

Vandaag zijn we om half 7 (vroeg!) opgestaan. We haddenhet gevoeldat we naar een pyamaparty moesten, zo zagen we er in ieder geval wel uit.Sai kwam ons ophalen en zou ons meenemen naar Cubbon park. Dat is een van de grootste parken hier in Bangalore. Als eerst gingen we met de auto van Sai naar het Freedompark. Dat was vroeger een gevangenis voor zware criminelen. Die werden daar ook opgehangen. De doodstraf bestaat in India trouwens nog gewoon. Sai: 'als jullie nog iemand willen ophangen, kan dat hier. Dan ben je op de goede plek en kun je strafloos naar huis!' Dankjewel voor die informatie, Sai. We reden langs een gebouw dat voor Indiase begrippen een 'Intelligent Building' is. Een gebouw waar het licht automatisch aangaat als je langs komt lopen. (Een beetje zoals die lamp van Harrie op de oprit!) Ondertussen kwam de zon langzaam op. Het was (toen nog) lekker koel. Bij het Freedompark stond een meute mensen die een protestmarch gingen lopen vóór yoga. Om het te promoten dus. Wij zijn met Sai een rondje door het Freedompark gelopen. Dat park heet zo, omdat het nu een plek is waar vrijheid heerst. Je mag er overal over praten en het is er schoon, maar de overblijfselen van de criminelengevangenis zijn nog goed te zien.

Daarna zijn we met Sai naar het Cubbon Park gelopen. Super mooi en heerlijk rustig even! Wat missen we dat geluidloze Nederland. Er staan heel veel oude bomen en gigantische bossen bamboe. We liepen richting St Mark's Cathedral. Een protestantse kerk waar we een mis konden volgen (aangezien die kerk helemaal open is). Heel India lijkt hier 's morgens te sporten en naar de kerk te gaan. Daarna ontbijten ze en daarna gaan ze verder luieren. Lay back!! Vooral niet haasten. Na de kerk zijn we weer terug naar het hotel gegaan om te ontbijten. Eindelijk, want we waren zo ongeveer uitgehongerd. Ik vroegSai nog waarom hij niet bij al z'n familie in Amerika woont. 'Why should I?' Nou,omdat je dan misschien bij jefamillie woont? 'No no, everyone is my family here!'.

Na een uurtje hotel zijn we weer (met een ander meisje en de Nederlandse jongen) in een riksja naar de Big Bull Templegegaan. We kwamen door een stuk Bangalore met krotjes en bizar veel koeien op straat. Bij die stierentempel moesten we de schoenen uit en door de duivenpoep lopen. Lekker! En we kregen er zo'n mooie rode poeder stip op ons voorhoofd. Ook leuk!Na die mooie tempel te hebben gezien, zaten we inhet park. In dat park hingen de bomen vol met vleermuizen.Het wasin ieder geval weer een hele ervaring.

Morgenvertrekken we richting Mysore voor de eerste dagen introweek. Ik denk niet dat ik dan veel verhalen kan schrijven. Geen internet?Weinig tijd? Het is in ieder geval gezellig met de groep hier. Zometeen die koffer maar eens herinpakken en morgen vertrekken. Onze eerste week zit er met een heel erg voldaan gevoel op! Wat hebben we al veel meegemaakt. Zowel de cultuur, maar zeker ook onze eigen persoonlijkheden die hier behoorlijk op de proef zijn gesteld. Het was me ook even een 'drop in the ocean'... Maar het gaat prima, mijn lichaam verteert nog alles en ik val nog af ook!

Ik vind het trouwens heel erg leuk dat er zoveel mensen reageren op mijn verhalen. Super dat jullie ons zo volgen. Tot de volgende x!

Go with the flow. Carpe Diem = not done!

Vandaag hadden we 1 belangrijke missie: een simkaart kopen, zodat we wat goedkoper naar Nederland kunnen smsen en bellen. We voelen ons op straat inmiddels wel thuis. We worden ontzettend veel aangekeken, maarja. We zijn toch ook hardstikke knap?! Gelukkig vonden we al vrij snel een 'winkel' waar we een simkaart konden kopen. We moesten op twee stoelen gaan zittenen hebben daar dan ook een uur gezeten voordat we weer naar buiten konden. Maar we hebben nu allebei een simkaart en kunnen voor 5 Roepies smsen naar Nederland. Dat is dus ongeveer 0,08 eurocent. In de 'winkel' naast de simkaart-winkel kon ik een telefoon kopen voor maar 15 euro. Lekker goedkoop!

Daarna zijn we meteen wat gaan eten: bij de subway! HEERLIJK! Lekker zo'n broodje naar binnen slokken, totaal niet pittig en veilig. Eindelijk weer wat in onze magen. We drinken ons hier helemaal dood en we eten bijna niks. Dus lekker dun worden we hier ook!

Het oversteken van die gigantisch drukke straten (met héél veel smog!) lukt ons al zonder te rennen. We kienen het zo uit dat de riksja's, auto's, fietsers en andere rare vervoersmiddelen net langs zijn. Dus opa: beloofd! Ik zal niet meer rennen. We lopen!

Inmiddels hebben we de twee meisjes die hier ook al zijn even gezien. Sjoukje en Yvette. Zij lijken zich al sneller thuis te voelen dan ons, maarja. Ze zijn ook wel bijna 10 jaar ouder!

Sai belde ons net weer op. We gaan op zondagmorgen samen met hem naar een park waar we yoga kunnen zien. We moeten dan wel opstaan rond kwart over 6 en rond kwart over 7 klaar staan. Maarja, dat hebben we er natuurlijk wel voor over. Vanmorgen kregen we een pakketje, ook weer van Sai natuurlijk. Allebei twee boeken! Een over yoga en een over tradities. Zal wel ter voorbereiding op zondag zijn? Heel lief in iedr geval. We zijn er inmiddels wel achter dat we hier het 'carpe diem' ver achter ons moeten laten. 'go with the flow' past hier veel beter. Iedereen leeft hier ook samen en naar zijn/haar eigen lot.

Morgen gaan we eens een riksja (geel scooterfietsje waar 2 man achterin kunnen zitten) proberen! Wie weet wat de dag morgen weer brengt. We gaan in ieder geval gewoon lekker met de stroom mee!

Vivianna, zullen we gewoon heel hard rennen?!

Ja, laten we maar gewoon héél hard rennen, dan komen we misschien veilig deze zes-baansweg over gestoken! 3, 2, 1.. rennen!

Vandaag begon prima. De wekker stond om 9 uur, zodat we het ontbijt deze keer wel zouden halen. We waren om half 10 beneden en daar was dan de ontbijtzaal: 1 tafel in een ruimte die meteen ook de lobby is! Daar zaten Australiërs te eten. Ze bewonderen ons, wensten ons veel succes (want dat hebben jullie nodig!) en gaven ons wat eettips buiten de deur. Heerlijk gevoel om blanke, fatsoenlijk sprekende mensen te spreken!

Toen omkleden. Ondertussen ging onze kamertelefoon weer. Sai voor ons! Sai is de begeleider van de introweek en degene die ons zou ophalen op 't vliegveld. Hij wilde met ons afspreken en bleeeef maar vertellen en tips geven. Binnen een uur zou hij in het hotel zijn. Nou, op de minuut! Een man van ongeveer 50 denken we. Hij nam ons mee naar een eettent. Het lijkt op MC Donalds en het schijnt veilig te zijn, want we konden de keuken zien. Dan weet je dat het schoon is. We kregen zoveel tips van Sai. We kregen zelfs wat te eten van hem en thee (weer met melk). Hij wees ons het minst pittige eten aan en het was best lekker! Iets gefrituurts en wat rijst. Erg lief dat hij betaalde. Hij vertelde ons nog dat India best genoeg eten zou hebben, ALS ER NIET 8 RATTEN op 1 inwoner rondliepen in India! Nog geen minuut later zagen we dus zo'n dood beest liggen. Ook vertelde hij dat arme mensen protestant zijn en de rijken Katholiek. En vrouwen, jawel, zijn steeds meer te zien in de functie van manager. Zo ook in de eettent.

Na 100x bel me als je iets nodig hebt, ik woon om de hoek, ga zaterdagmorgen om 7 uur met me mee naar het park, ging Sai weg. Even op de hotelkamer bijkomen van alles dat we binnen een uur alweer hadden gezien en gehoord!

Een uur later vertrokken we op ontdekkingstocht met een gekriebelde plattegrond van Sai. Wat zijn de straten hier smerig!!! Onze longen moeten al ongeveer zwart zijn van de uitlaatgassen en onze voeten bruin van, nouja, stof, stenen, rommel. We hebben eerst wat geld gewisseld (bij de ING bank!). Volgens Sai was het niet veilig om met 500 Roepies te betalen, want dan geven ze je nooit genoeg terug. Dus met nog mee rpapiergeld op zak liepen we door.

We zagen de gekste dingen. Een glazenwasser aan een hoog gebouw die maar aan één touw vasthing, reclame voor Mohammed, Waarschuuwingen voor Aids, een koe op straat, en getoeter waar je doof van wordt. We voelden ons alsof we over een permanente catwalk liepen! Iedereen kijkt ons hier aan alsof we lopende standbeelden zijn. Natuurlijk ook mensen zonder arm of benen gezien en bedelaars. We zijn 2 shopping-malls ingelopen, helaas nog geen telefoonkaart gevonden. Wel accesoirize, lush, esprit, swarovski enz. Toen kwamen we ook bij het moment waarop we een levensgevaarlijke straat over moesten steken. Maar het is gelukt, we zijn nieteens aangereden!

Na al die ervaringen zijn we terug gegaan. Nog even langs onze supermarkt voor water en bananen. Vanavond eten we wel in het hotel. Als het goed is zijn er nog 2 meisjes aangekomen nu. We zullen zien. Verder is het hier bloedje heet en missen we de koud echt niet!

Kortom: een prima dag. Morgen alweer vrijdag. We zullen zien wat we dan weer meemaken!

Goedemorgen Nederland, goedemiddag Bangalore

We zijn er! Het is hier inmiddels bijna 1 uur 's middags. Jullie worden allemaal net pas wakker!

Wat een indrukken hebben we al opgedaan. Heel wat mooie dingen meegemaakt, maar zeker ook behoorlijke shocking moments gehad.

Het begon allemaal in Brussel. Afscheid nemen van papa, mama, de ouders van Myrthe en Myrthe van Benjamin. Niet zo leuk natuurlijk! Maar eenmaal door de eerste paspoortcontrole die knop om en lopen! Voordat we opstegen konden we vanuit het vliegtuigraampje onze ouders zien zwaaien vanuit een restaurant. Jullie moeten op stoelen hebben gestaan ofzo, we zagen jullie heel erg goed! Na een vlucht van de lucht in en meteen weer naar beneden waren we in Frankfurt. Daar hebben we wat gegeten. Er kwam meteen een Indiër bij ons zitten. Die begon met ons te praten. Ik als een Nederlandse idioot meteen mijn koffer en andere waardevolle spullen vastgegrepen, maar totaal niet nodig natuurlijk, want die meneer wilde alleen maar met ons kletsen en ons vertellen hoe geweldig Bangalore is en hoe goed het is wat we doen en waar we allemaal op moeten letten. Super lief dus eigenlijk.

Onze tweede vlucht was super rustig. Lekker gegeten. Ook al ruikt vliegtuigeten echt niet lekker, de pittige kip (Myrthe vond het niet pittig) was wel te eten. En de brownie natuurlijk ook. Ik heb de hele reis uitgekeken naar het moment waarop we over Dubai vlogen. Wat was dat sjiek om te zien! Dat was echt een ding dat ik gezien moest hebben voordat ik dood ga

Eenmaal op de grond in Bangalore waren een van de laatste die uitstapten en de allerlaatste die door een controle gingen. De meneer die ons in Frankfurt vanalles had verteld kwamen we weer tegen. We kregen zijn telefoonnummer en e-mail adress: Let me know how you guys are doing! And this number is just in case their is anything wrong. We hadden onze koffers snel gevonden en liepen langs een meneer met een shotgun naar buiten. Daar was het aangenaam warm. Midden in de nacht voor Indiase begrippen. Er kwamen allemaal mannen op ons af, maar geen enkele was de goede. Voor onze veiligheid meteen meneer Sai gebeld. Terwijl ik belde riep Myrthe: 'Kiek, dou steit miene naam!' Dat kon natuurlijk niet missen. De meneer wilde meteen onze zware koffers overnemen. Er hangt hier een lucht die ruikt als een mengsel van mufheid, wierook en riool. In ieder geval niet iets waar ik mijn neus van dicht knijp. Eenmaal in de taxi zijn we zo door elkaar geschuddeld over een hele rare weg dat we nog meer gedesorienteerd raakten. Krotten langs de weg, honden!!! langs de weg, fietsers. En dat voor midden in de nacht. Na een rit van 40 minuten kwamen we aan bij het hotel. We durfden niet uit te stappen, omdat er meteen al 2 grote honden uit de 'tuin' kwamen gerend. We betaalden meneer de taxichauffeur 8 euro (500 roepies) en meteen ging er licht aan in het hotel. Er kwam een meneer in pyama naar ons toe. Die zei verder ook niet veel en bracht ons naar boven. Daar komt ons ergste shocking moment. We voelden ons even heel erg alleen in een hele erge vreemde omgeving die behoorlijk primitief is. We waren moe en het was warm. Even niet zo fijn. We kropen al snel in onze lakenzakken op een keihard bed (nadat we de hele kamer op kakkerlakken hadden gecheckt).

Na 7 uurtjes slaap zijn we weer wakker. Het ontbijt maar overgeslagen. Vanmorgen concludeerden we allebei dat we zowel lichamelijk als geestelijk geweldig onstabiel waren. Uiteindelijk ben ik toch maar eens opgestaan om de waterkoker aan te zetten (ik moest toch even iets doen!). Toen ik naar buiten keek werd ik zo ongeveer verblind door de zon en de weerspiegeling van 100 scooters die onder ons raam staan. Verder horen we hier een permanent getoeter, gefluit en de ruis van de airco. Myrthe sliep nog even door, maar uiteindelijk besloot ik dat een koekje op een hele lege maag misschien wel even goed was. Dat koekje deed wonderen. Ik ben naar beneden gelopen waar ik werd begroet door lieve mevrouw die vroeg of ik Myrthe was. Ik heb volgens haar een mooie ring om. Het hotel leek opeens veel mooier! Ik vroeg haar voor de internetcode, een supermarkt en een geldautomaat. What do you need? Vroeg ze. Water en wc papier, zei ik. Toen riep ze een of ander zinnetje en meteen kwam er een mannetje aanlopen met tweeflessen water en een wcrolletje. Geweldig toch! Beneden voelde ik de warmte van buiten heel erg goed.

Inmiddelshebben we gedronken en zijn we nu verhalen aan het typen. We gaanstraks maar eens een poging wagen om naar buiten te gaan. We voelen ons nueen beetje beter en wat relaxter. Straks die douch/emmer maar eens uitproberen!En natuurlijk Hellen en Ed's lieve kaartje/brief/foto's ophangen hier. Dankjulliewel!!! Ik ben heel blij met jullie brieven en ook alle smsjes (Rick!!<3) en facebook berichtjes. Toch nog iets westers in het nu nog even hele vreemde land India.

Morgen is het zo ver!

Wat een gekke dag is zo'n laatste dag voor vertrek toch altijd!

Het sneeuwt hier in Maastricht behoorlijk. Met inmiddels 5cm sneeuw is het toch wel gek om te bedenken dat ik morgen in Bangalore rondloop met zon en 30 graden! Ik had gedacht dat ik de sneeuw dit jaar alleen maar in Zwitserland zou zien liggen. Maar als ik dan weer naar mijn koffers en Boarding Pass kijk (vanmorgen al ingecheckt),is het toch wel realistisch. En zeker als ik terugdenk aan gisterenavond. 76 dagen weg uit Nederland, 77 dagen weg van Rick! Wat is die ene dag nou, maar leuk was dat afscheid natuurlijk niet.

Dus: met een koffer vol tshirts met mouwen en lange broeken (zomerser mag helaas niet in India), wereldstekkers, waterkokers, laptopjes, allemaal lieve cadeautjesen een zak vol medicijnen vertrekken we morgen. Toch wel gek dat een droom van inmiddels vier jaar dan werkelijkheid wordt!

Op het vliegveld in Bangalore worden we door een hele aardige meneer (Sai Prakash) opgehaald. Geen idee hoe wij hem herkennen, maar hij verzekerde ons ervan dat hij ons wel zal vinden. Met het feit dat ik blond ben zal dat misschien ook niet zo moeilijk zijn. Sai brengt ons naar ons hotel: Ashley inn. Daar kunnen Myrthe en ik een week acclimatiseren. Dan volgen we een introductieweek die vanuit YPO (Young Proffesionals Overseas) wordt georganiseerd in de omgeving van Bangalore. Er komen namelijk nog een paar andere Hogeschool Zuyd studenten naar India toe die ook allemaal een stage gaan vervullen. In totaal een groep van ongeveer 15 studenten.

Daarna wordenMyrthe en ikdoor mensen van onze stageplek RICE MMS (Rural Institute for Communication and Eduaction Mathagondapalli Model School) opgehaald. Ook al zo aardig! Ik kreeg net nog een hele leuke mail van pappa met de boodschap dat de Kiwanis (Kiwanis is een internationale organisatie van serviceclubs die geld ophalen voor kinderen) ons 100 euro sponsoren voor spulletjes voor de kinderen daar!

Kortom, alles is geregeld. We worden veilig van pleknaar plek gebracht. Morgenvroeg alleen nog even door de sneeuw naar Brussel rijden en afscheid nemen van iedereen waarvan ik dat nog niet heb gedaan en natuurlijk van de KOU!

Het volgende verhaal komt vanuit India!