Luxe paarden en kikkertjes-gevecht

Gisteren was het weer zo ver: een heerlijke dag naar ons Bangalore! Het voelt zo langzamerhand als thuis! Dat hadden we in die eerste emotioneel zwakke week toch nooit kunnen denken.

We vertrokken om 10 uur 's morgens weer met onze inmiddels vertrouwde taximan richting de stad. Maar voordat we bij de hoofdingang van de campus waren, hadden we al heel wat meegemaakt...

We stonden op om kwart voor 9. Ik ging ‘lekker' (koud) douchen, Myrthe was alvast aan het eten. Myrthe: 'Als er dadelijk geen water is ben ik om te verrekken!'. Myrthe gaat douchen, draait de kraan open: GEEN WATER! Myrthe om te verrekken. En natuurlijk moest het zou zijn dat een kwartier voor vertrek weer enigszins water uit de kraan kwam. Myrthe is over de wc heen gaan hangen en ik heb met een emmertje haar haren nat gemaakt. God wat voelde ze zich toen even fris. Met de nadruk op even. Want toen we na 10 minuten lopen bij de hoofdingang van de campus aankwamen waren we volledig bezweet. Wat een hitte! Het is zo jammer dat we geen korte broek aan kunnen hier. Maar goed, de ramen van de taxi zouden toch wel weer lekker milieubewust allemaal wagenwijd openstaan, dus we zouden wel afkoelen.

Na ander halfuur rijden waren we weer in het overvolle Bangalore. Heerlijk! We lieten ons naar het Ashley inn hotel rijden (eerste hotel in Bangalore). Wat geweldig om daar weer even te zijn! Ook al hebben we ons daar die eerste week zo ellendig gevoeld, het is onze thuisbasis in India. Het meisje achter de ‘bali' (houten bureau) herkende ons en verwelkomde ons heel vrolijk. We hebben daar even al onze overnachtingen in Bangalore alvast vastgelegd. We slapen er een nacht met pappa en mamma, nog twee nachtjes na onze stage en de laatste week in India ook. We hebben meteen taxivervoer kunnen regelen richting vliegvelden en natuurlijk kregen we weer 10% korting. Super!

We staan weer in het ‘grote' administratieboek van Ashley inn. Na al die boekingen zijn we weer snel boodschappen gaan doen. Chocopasta, penne, meloenen en liters water. Onze taxichauffeur stond natuurlijk weer netjes te wachten in de parkeergarage. Wat zijn we toch luxepaarden!

Na het boodschappen doen, hadden we toch wel heel erg veel honger. 'Next?' Kon onze perfect Engels sprekende chauffeur uitbrengen. 'UB City!' Yes, etennn!!!!

Bij UB City zijn we weer heerlijk tot rust gekomen. Quiche Lorraine, overheerlijke toetjes, koude cola en blanke mensen om ons heen. Jullie kennen het walhalla-gevoel inmiddels wel.

Na de overheerlijke lunch zijn we naar commercial-street gereden. Dat schenen drie straten te zijn met heel veel winkels, ook naar Europese stijl. Heel veel winkels klopte. Europese stijl iets minder. We waren de enige blanken en het was VIES op straat! Wel weer geweldig om even in een cultuurshock terecht te komen, want dat was het zeker. Bedelende kinderen en moeders, mannen die ons hun winkel in wilden hebben, zwerfhonden, koeien, hitte! Maar wat ontzettend energievretend ook. We waren blij toen we een Europese winkel vonden met westerse muziek en airco. We hebben daar ook zeker een uur doorgebracht. (Het is trouwen ongelofelijk, maar ik heb daar zelfs een broek in maat 36 gekocht. Hellen, misschien kunnen we nu toch wel samen doen met kleren. Je droom komt uit!)

Volledig uitgeput en uitgezweet (sorry dat ik dat er steeds bij typ, maar dat is echt een deel van ons dagelijks leven hier!) lieten we ons naar church street rijden. De straat waar we vorige week ook hebben gegeten met de groep. Dit keer een ander restaurant uittesten. Myrthe en ik zaten daar al om half 6. De rest van de groep (de andere Nederlandse studenten) kwam pas aan om kwart over 7. Maar niet getreurd, we kregen gezelschap van een Deense jongen die daar helemaal in z'n eentje zat te eten. Hij zou 's nachts terug vliegen naar Denemarken en zocht waarschijnlijk een middel om wakker te blijven. Was gezellig! Myrthe en ik moesten om 8 uur helaas weer terug. Heel erg jammer, want het was net zo gezellig met iedereen! Maar we hadden in ieder geval weer een super leuke dag in Bangalore gehad en onze buikjes goed rond gegeten.

Om 10 uur (weer een uur te laat, maar ach) kwamen we aan op de campus. Meneertje taxi bracht ons natuurlijk weer tot voor de deur en hielp ons met al onze zware tassen slepen. Weer 2000 Roepie verder. Maar dat heb je wel voor zo'n dag over!

Na nog even lekker te hebben gebeld/gesmst met Rick (Het moet even gezegd worden: wat gaat het ondanks de grote afstanden de lange duur goed!)ben ik als een blok in slaap gevallen. Dat was overigens nadat Myrthe nog achter twee kikkertjes in onze badkamer had aangerend. Die lieten ons ook weer zo fijn voelen dat we weer back to basic waren. Vandaag gaan we keihard werken aan onze huge opdracht, zodat we volgend weekend niks meer hoeven te doen. Sterker nog: we hebben er geen tijd voor! Volgende week zondag gaan we met een deel van onze Nederlandse-studenten groep naar een concert van David Guetta in Bangalore! Hoe sjiek is dat! En het weekend daarna zijn pappa en mamma hier. Twee weekenden daarna zijn we spullen in aan het pakken. Wat vliegt de tijd!

"You're so close to me"

Dat zei Deepa, onze begeleidster in het Art-blok. Toen we vertelden dat we op 1 April weggaan, schrok ze. Ze zou ons zo erg gaan missen, because you're so close to me! Ze is zo behulpzaam en regelt alles wat we graag willen hebben/doen. Ze geeft verder geen les, maar zit er wel vaak met bewondering bij te kijken. Ontzettend leuk! We zouden haar zo meenemen naar Nederland. Komend weekend gaan we een cadeautje voor haar kopen, omdat we haar zo waarderen. Ze vertelde dat er een heleboel (mannelijke) leerkrachten en ook kinderen naar haar toekomen met de vraag of ze met ons op de foto mogen. Oftewel: morgen zijn we even grote VIP's, want we moeten met alle leerkrachten op de foto. ‘Because you're so special to us!'

Vandaag was een enorme warme dag. Het begon niet zo gezellig. Ik had ontzettende hoofdpijn en kon het scherpe zonlicht en de hitte even niet verdragen. Wat is het heet geweest vandaag, warmste dag tot nu toe denk ik! De eerste paracetamol op 4 weken toch maar genomen. Maar ja, ik mag absoluut niet klagen met 1 paracetamol op zoveel weken. Gelukkig ging het na twee lesuren al een stuk beter.

Na weer een leuke stagedag te hebben gehad, met natuurlijk overheerlijke, smaakpupil dodende, pittige rijst tussen de middag, gingen we naar de principal toe om toestemming te vragen voor die twee dagen afwezigheid als pappa en mamma hier zijn. Best wel zenuwachtig (omdat het contact tot nu toe niet erg vriendelijk verliep) zaten we te wachten. Reactie: 'yes, just write me a letter with all the details and add a copy of the passports of your parents. At what time will they arrive? I'll cook for them! What do you like to eat?'. Geregeld! We hoeven de dagen niet eens in te halen. Dat heeft het volgende positieve gevolg: vanavond boeken we een vlucht voor 3 april richting Thiruvananthapuram. Dat ligt in de deelstaat Kerala. Het ligt in het meest zuidelijke stuk India. We bezoeken daar waarschijnlijk de beroemde stranden van Varkala en Kovalam, de stad Kollam en misschien zelfs wel de meest zuidelijke stad Kanyakumari. Met zijn rijstvelden, bananenplantages en kokospalmen lijkt dit deel van India een beetje op het patteland van Indonesië. Als we ook dat nog allemaal hebben mogen zien kunnen we toch wel zeggen dat we heel zuid India hebben doorkrost!

Inmiddels alweer avond. We gaan zo meteen ons avondeten maar weer eens klaarmaken. Ananas met een ei! Inderdaad opa, je staat zo ongeveer paf. Maar in Bangalore val je af!

Van Medium naar Small

Het bijna ondenkbare wordt hier op verklaarbare wijze toch denkbaar. Al mijn broeken zijn inmiddels veel te groot en ook al mijn T-shirts mochten een maat kleiner. Het is ongelofelijk dat het in Nederland niet haalbaar is om ook maar één kilo af te vallen, terwijl dat in India wel lukt. Verklaarbaar is het (helaas) wel: geen snoepjes, koekjes of andere lekkere dingen tussendoor. Maar ook geen spaghetti, aardappelen, kaas, sausjes en andere calorieën bommetjes. En daarnaast: de campus is niet het kleinste wandelgebied. We lopen ons iedere dag helemaal suf in de warmte! Het is in India nu lente, maar de zomer komt er al heel gauw aan. We houden het nu op een graad of 35, maar dat zal zeker nog oplopen.

Morgen beginnen we aan onze tweede stageweek. We zijn hier inmiddels goed gewend en het ‘huisje' voelt wel als onze eigen plek. Voedsel krijgen/houden we binnen en we hebben afgelopen vrijdag natuurlijk weer flink inkopen gedaan in Bangalore. 12 liter water en 8 rollen wc-papier waren onder andere van groot belang. In Bangalore was het weer even lekker luxe bijkomen. We hebben geluncht bij MC Donalds. Eindelijk weer eens aardappelen! Weliswaar in friet-vorm, maar het was heerlijk. 's Avonds hebben we samen met de groep gegeten. Om 20:00 uur moesten we weer vertrekken, want de wachters hier hadden graag dat we om 21:00 uur terug op de campus waren. Dat mislukte een beetje. We arriveerden pas om 22:00 uur. Het was ontzettend druk in Bangalore en onderweg was er een vrachtwagen gekanteld, waardoor zo ongeveer de hele weg verspert was. Geweldig hoe dat werd aangepakt: het stuk weg werd afgezet met wat dikke stenen en het verkeer moest zich er maar een weg omheen zoeken. We hebben onderweg trouwens wel meer ongelukken zien gebeuren. Een motor die op de grond lag met de bestuurder ernaast. Gelukkig stond die meteen weer op en reed door. Voor ambulances met sirene wordt trouwens wel plek gemaakt, maar erg snel gaat dat niet. In het dorpje Mathagondapalli vonden ze het nodig om het asfalt los te trekken. Auto's, bussen, vrachtwagens en scooters werden geacht gewoon over de losgetrokken brokken asfalt heen te rijden. Rick, als je hier zou zijn zou je ze meteen gaan vertellen dat het anders moest!

Gisteren hebben we bezoek gehad van Bonnie; onze begeleidster vanuit YPO Nederland. Ze kwam samen met haar man even kijken hoe het hier met ons gaat, welke opdrachten we hebben en of we goed genoeg gehuisvest zijn. We hadden samen met haar, Navis (principal), Meru (Terre des Hommes) en Jeya (vice-principal) een gesprekje over ons functioneren. Bonnie stond te kijken van de grootte van onze opdracht en vertelde ons dat we meer voor elkaar krijgen in die 6 weken dan de leerkrachten hier in een heel jaar. Ze zij dat ze ook wel bewondering van de gezichten kon aflezen. Erg goed om eens te horen dat we goed bezig zijn. We hebben samen met Navis, Bonnie en haar man geluncht, lieten ons huisje nog even zien en brachten hen toen weer naar de uitgang. Leuk om even Nederlands bezoek te hebben gehad!

Daarna ben ik naar Meru toegegaan om te vragen of pappa en mamma een nachtje op de campus zouden mogen slapen als ze half maart komen. Meru vond het meteen goed. Super leuk! Als pappa en mamma hier zijn gaan we een paar dagen naar de oostkust (richting Chennai). We bezoeken daar waarschijnlijk de plaatsjes Mamallapuram en Kanchipuram. Pappa kan dan ook laten zien waar hij geslapen heeft. Ik heb er heel erg veel zin in!

Morgen eerst maar eens een nieuwe stageweek starten en weer uitkijken naar vrijdag: Bangalore. Ondanks dat het hier allemaal erg goed gaat en super sjiek is, mis ik Nederland wel heel erg. Ik ben nu al bijna een maand weg van huis en natuurlijk van Rick! Wat dat betreft is het af en toe toch wel even op de tanden bijten. Maar we komen er wel, nog 49 dagen te gaan!

Eerste stage ervaringen

We hebben alweer drie stagedagen achter de rug. Met de dag worden we een heleboel ervaringen rijker. De kinderen reageren ontzettend dankbaar tijdens en na een les en waarderen ons duidelijk. Vandaag kwam het zelfs zover dat ik allemaal handjes kreeg en van een aantal meisjes zelfs handkusjes. Alsof ik een prinses ben.

We hebben nu alle klassen gehad. Dat wil zeggen; 1, 2, 3A, 3B, 4A, 4B, 5A, 5B, 6A en 6B. Ze kregen allemaal dezelfde les, met wat variatie in niveau. Wat moet een middelbare schoolleerkracht zich af en toe een cassettebandje voelen! 100 keer opnieuw ‘Today, we are going to learn how to draw a face'. We merken ook heel goed dat de kinderen van grade 5 (11-12) en grade 6 (12-13-14) al langzaam puberen en dus een stuk drukker zijn dan de kinderen van lagere leeftijd. Gelukkig ben ik gespecialiseerd in het oudere kind en kan ze best wel handelen.

Na weer drie lessen gingen we samen met de laatste klas naar de dining hall voor lunch. Daar zag ik een paar meisjes op de grond zitten om een grote tobbe heen. Ze moesten minstens 200 hete, pas gekookte eieren pellen! Ik voelde me geroepen om ze te helpen. Dat was natuurlijk een hele eer. Welke leerkracht doet nou zo'n klusje?! Meteen wilde ik ze een typisch Nederlands spelletje leren om het wat leuker te maken. Kluts je ei tegen een ander ei aan en kijk welke als eerste breekt. De winner kan weer een nieuw ei klutsen. Dat was een schot in de roos: alle eieren werden zo gepeld. Het Paasgevoel in India is al begonnen!

We zitten al twee dagen op de grond tussen de kinderen in. Alle leerkrachten doen dat. Maar onze manier van eten verschilt toch nog wel een beetje met die van de kinderen. Wij krijgen (gelukkig) iedere dag een lepel; de kinderen eten alles met hun handen. Ze maken er als het waren eerst een prop van en duwen het dan in hun mond. Wij eten met gesloten mond; zij totaal niet. En de ‘borden' staan tussen hun voeten op de grond; die van ons op onze schoot. Eigenlijk is het een hele vieze gebeurtenis, maar ook daar wen je aan. De kinderen vinden het geweldig dat we tussen ze in zitten. De leerkrachten vragen ons nog iedere dag of we niet liever op een stoel aan een tafel gaan zitten, maar dat aanpassen vind ik eigenlijk veel leuker! We krijgen er wel een keiharde kont van, maar we krijgen ook al een harde rug van onze bedden en harde, uitgedroogde voeten van het lopen zonder schoenen, dus dat maakt niet uit.

Na het eten ruimen alle kinderen hun eigen bord op. Ze wassen het schoon met water en gaan terug in een rij staan. Meisjes links, jongens rechts. Als iedereen compleet is, lopen ze terug naar de klaslokalen. Ongelofelijk om te zien hoe gedisciplineerd ze zijn. Wij hadden even een tussenuur en zaten samen met Deepa (leerkracht Art die altijd bij ons is) in het tekenlokaal. Gisteren sprak ik met haar over Nederland. Ik liet haar foto's op mijn telefoon zien van de sneeuw. Ze wist niet wat ze zag en wilde op iedere foto zo ver mogelijk inzoomen. Ook liet ik haar een foto zien van Hellen, pappa en mamma (Ed ,sorry ik heb geen foto van je in mijn telefoon!). Ze vond mama heel mooi en Hellen heeft een schattig gezicht. Ze vond het ook gek om te zien dat zij bruin haar heeft en ik blond. Hoe dat kan snapt ze niet helemaal. Ook kwamen er een heleboel foto's van Rick langs, maar ik wist niet goed hoe dat onderwerp zou vallen. Gek genoeg kwamen we toen uit op huwelijken. Ze vertelde dat haar ouders voor haar uitzoeken met wie ze trouwt en dat ze daar vrede mee heeft. Heel gek om te horen! Maar ze accepteert het zo. Ze vindt ook dat wij heel veel vrijheid hebben daarin. Vandaag had ik het met haar over haar leven hier. Eigenlijk is het heel zielig om te horen hoe dat gaat. Ze is house parent voor de kinderen. Dat betekent dat ze leeft in de gebouwen waar de kinderen na school ook leven. Ze is eigenlijk een moeder voor ze. Om half 10 moeten de kinderen slapen. Zij slaapt dan tussen hen in. Om 5 uur staan ze weer op een gaan ze joggen (kinderen in Nederland; doe dat maar eens na!). Om 6 uur ontbijten ze en om 9 uur staan ze alle 600 klaar voor de assembly. Deepa staat dan klaar om les te geven. Ze mag één keer per maand naar huis. Naar huis betekent voor haar naar dat krotjesdorp (Mathagondapalli) hier niet ver vandaan. Ze is pas 23, maar al zo'n sterk persoon. Daar heb ik heel veel respect voor!

Morgen onze laatste stagedag van deze week. Vrijdag gaan we weer met onze chauffeur naar Bangalore en zaterdag en zondag gaan we bijkomen van deze week. Want vermoeiend is het zeker wel! Lesgeven moet in het Engels, maar het is helaas niet dat perfecte mooie Engels dat we gewend zijn. Slik een paar spijkers in en praat dan Engels, zo klinkt het ongeveer. Heel moeilijk om te verstaan! De eerste week dus al bijna om. Nog maar 5 te gaan!

Hi Miss, bye Miss!

Vandaag onze eerste echte stagedag achter de rug. Kort samengevat: heel erg leuk, maar dodelijk vermoeiend.

Het begon vanmorgen een beetje vreemd. We gingen de sleutel van ‘ons’ dramalokaal ophalen bij de assistent van Navis en kregen te horen dat we veel te laat waren: Today no issues, but tommorow you have to be earlier. We hadden geen idee wat we fout hadden gedaan. We waren zelfs te vroeg voor de sleutel! En issues? Hij is onze leraar niet! RICE MMS mag blij zijn dat we er uberhaupt zijn. We zijn geen kleine kinderen die straf krijgen. Met een wat vervelend gevoel liepen we naar onze dramaklas toe. Daar kwamen we erachter dat we ’s morgens werden verwacht bij de assembly (opening van de dag met de hele school). Niemand die ons dat verteld had! Indiërs zijn helden in communiceren, dat blijkt wel weer.

Om 10 uur zouden we een eerste tekenles meemaken. Er is een leerkracht bij die lessen aanwezig: wij zijn ‘hulpjes’. We moesten ons even voorstellen. Daarna kregen wij de krijtjes in handen geduwd: you can start with the lesson. Oke dan! Gelukkig hadden we van te voren heel slim al bedacht dat dit zou kunnen gebeuren en wisten dus wel een lesje te starten. Wat was dat leuk! De kinderen luisterden zo goed en deden zo goed hun best. We hebben ze een gezicht met alle maten en vormen leren tekenen. Alles is het Engels natuurlijk. Ze konden ons goed verstaan. Na de tekenles hadden we dan onze eerste drama les. Dit doen we helemaal alleen. Pabo studenten onder ons: het is net alsof we onze LIO opnieuw lopen hier! We moeten alles zelf ontwikkelen en zelf (alleen, zonder begeleiding) uitvoeren.

Voor drama hadden we om te beginnen de 5th grade. Dat zijn kinderen van ongeveer 10/11 jaar oud. Ook die les was geweldig. Ik nam voor beide lessen het voortouw, omdat deze kinderen wat ouder zijn en Myrthe meer gewend is met het jongere kind. Dekinderen luisterden weer als hondjes en vonden het erg leuk om te doen. Ze moesten zichzelf introduceren aan de hand van leeftijd, favoriete dier, favoriete vak en favoriete sport. Alle kaartjes (want daar schreven ze die dingen op) plakten we op één groot vel. Ze mochten zelf hun naam erbij schrijven en een leuke titel bedenken: ‘the stars of the 5th grade’ is het geworden. Konden we tenminste ook wat leuks aan de muur hangen, want wat is dat lokaal leeg en saai. We kunnen ons sponsor geld hier zeker goed gebruiken!

Na die twee lessen lunchten we weer prutjes in de dining hall. De kinderen halen uit zichzelf stoelen en een lepel voor ons, zodat we niet op de grond hoeven te zitten en niet met onze handen hoeven te eten. Dat scheelt alweer! Ook proberen we te drinken zoals zij dat doen. Ze hebben bekers, maar gieten het als het waren zo hun keelgat in, zonder de beker aan te raken. Na wat mislukte pogingen ging dat toch ook best aardig.

Vervolgens op naar onze tweede tekenles. We waren netjes aan het wachten op 1st grade. Dat zijn kindjes van een jaar of 6/7. Maar die kwamen niet. Het bleek dat wij daarvoor moesten verhuizen naar het blok ‘pre-primary’. En dat scheen een kwartier door de hitte lopen te zijn! Veel te laat kwamen we daar natuurlijk aan. Niemand die ons dat weer verteld had. Myrthe nam tijdens deze les het voortouw. De leerkrachten en kinderen zijn erg onder de indruk van ons. Dat geven ze ook terug. Ze vinden het geweldig om te zien. De leerkracht van de hogere groepen doet zelfs mee en voert onze opdracht uit, zodat zij ook weer wat leert. Geweldig! De kinderen zeggen steeds als ze weg gaan: “thank you miss, bye miss!” en vragen ons naar wanneer een volgende les is. “You’re drawing is beautiful, Miss”. En na iedere kleine vraag die je stelt, waar je geen antwoord op verwacht komt er keihard: YES MISS uit. Wat een discipline en wat een dankbaarheid.

De laatste les was nog een drama les aan de 6th grade (11/12/13). Ik nam het voortouw weer. De klassen zijn hier immens groot. Ongeveer 40 kinderen die met volle aandacht naar je luisteren. En weer alles in het Engels. Ook deze les verliep weer erg leuk. De poster met hun kaartjes heet “Sparkling students”. Ze liepen weg na ons een hand te hebben gegeven met een ‘thank you teacher, hi miss and by miss’. Uitgeput liepen we terug naar ons huisje. Daar zijn we twee uur lang als een blok in slaap gevallen. Nu gaan we weer ons heerlijke avondmaal maken: een ei met wat noodles. En voorbereiden op morgen. 5 nieuwe klassen, 5 nieuwe lessen! Zo krijgen we de 6 weken hier wel om.

Voor alle skypers onder ons: het is een wonder dat ik dit verhaal op de website kan zetten, want we krijgen skype (uberhaupt internet) opeens niet meer aan de praat op mijn laptop. Alle internetkabels uitgetest. Er zijn ook maar 2 van de 10 vaste pc's die het doen. Hopelijk is dat snel opgelost .... Simkaarten hebben we ook nog niet!

Luxe dag Bangalore

We zijn alweer bijna een week op onze stageplek. Het was (en is) weer even erg wennen, maar we zijn ervan overtuigd dat we hier de komende 6 weken wel doorkomen. Hoe? Met ieder weekend een of meer dagen Bangalore in zicht! We hebben onszelf beloofd dat we ieder weekend tenminste één dag fatsoenlijk gaan eten in de stad en dat we ons dan even alle luxe permitteren die er maar te halen valt. Gisteren was zo'n eerste dag van ‘armoede' naar luxe. Heerlijk was het om van die hele campus weg te rijden, wetend dat we een uur later in Bangalore zouden zijn! Myrthe voelde zich alleen (nog steeds) echt helemaal niet lekker. Alles wat ze eet komt er al een hele week meteen weer uit. Na rustig opstaan konen we gelukkig wel nog vertrekken.

We schrokken onderweg weer ontzettend van alle armoede in het dorpje Mathagondapalli en alle dorpjes die daarna kwamen. De mensen hebben hier echt helemaal niks. Alle muurtjes storten van ellende weer in en overal hangen stukken plastic als dak of ander provisorisch ding. Niet gek dat de mensen hier niet oud worden!

Eenmaal in de verkeerschaos van Bangalore voelden we ons geestelijk weer helemaal goed. De weg kennen we ondertussen ook al een beetje. Langs een grote fabriek waar riksja's worden gemaakt, daarna de grens tussen Tamil Nadu en Karnataka (met de nodige storing in het telefoonnetwerk) en dan de brug naar de stad. Lichamelijk liet het helaas nog wel wat te wensen over. Mijn maag begon (weer) te knorren van de honger, wetend dat ik nog maar heel even moest wachten totdat ik weer het lekkerste van het lekkerste eten binnen zou krijgen. We zijn trouwens naar Bangalore gebracht met een persoonlijke taxichauffeur. Die is de hele dag bij ons gebleven en reed ons waar wij wilden. Hoe ideaal is dat?! En dat voor maar 20 euro pp voor de hele dag! Allereerst gingen we lunchen in ‘ons' UB City. Een heel rijk gebouw in Bangalore. Wauw, wat een oase toen we daar binnenliepen! De lucht voelde een stuk zachter, we zagen blanken en rijke, normaal geklede Indiërs! Heerlijk! Meteen zijn we gaan zitten in het restaurant waar we eerder hadden gegeten met de groep. LANGZAAM eten was ons motto (voordat weer meteen alles terugkomt). We dronken cola alsof het een hele dure champagne was en we aten eendenborst, mozzarella en bruchetta alsof het eten van beluga was. Wat was dat genieten! Terwijl het eigen vrij normaal eten is voor westerse begrippen. Mama, ik zal nooit meer klagen over een aardappel!! Helemaal voldaan liepen we nog even langs de apple store en langs een winkeltje met interieurspullen. Wat rook het daar lekker! Een beetje lifestyle op z'n Indiaas. We kochten meteen kleine kaarsjes met jasmijn-geur en we hebben allebei een fatsoenlijk kussen gekocht. Die van mij helemaal van Satijn! Wat een luxe.

Eenmaal terug in de parkeergarage lieten we ons naar ‘forum' rijden. Een gigantisch winkelcentrum waar we esprit, benneton, samsung, samsonite enz. zagen liggen. Lekker rondgelopen daar en eindelijk schoenen gekocht. Anoek is er zeker weten jaloers op en ik ben blij dat ik eindelijk ook van die leuke kralen-slippers heb!

Daarna hebben we nog even boodschappen gedaan: poetsmiddelen om te tent eens echt goed schoon te maken, cola, chips, koekjes, meloenen, vorken (!), sponsjes. Even wat dingen om het leven ons op de campus wat gemakkelijker te maken. Met weer een gigantische lading zakken kwamen we weer aan bij onze lieve chauffeur die z'n auto alleen maar kleiner zag worden door al die zakken.

Next? Vroeg hij ons. UB City! We gingen weer terug naar ons heerlijke luxe oord. Daar hadden we afgesproken met een paar studenten uit onze introgroep om samen nog een keer in dat restaurant te eten. Dat was gezellig! Even al onze ervaringen uitwisselen en weer eens dialect praten tegen anderen. We hebben afgesproken dat we vaker in de weekenden samen komen. Na weer ontzettend lekker te hebben gegeten (peper steak!) moesten we weer terug naar onze chauffeur. Die bracht ons als voldane westerlingen weer terug naar het armoedige Azië. Met Myrthe ging het de hele dag goed (op nog een aantal vervelende wc-bezoeken na).

Om 12 uur vielen we in slaap in onze eigen hut. Mijn missie van vandaag: schrobben! Kalk weghalen, schoonmaken! Myrthe's missie: ors drinken (vochtbalans herstellen), slapen, naar de wc gaan. Gelukkig kan ze er wel nog af en toe om lachen. Hopelijk is het maandag allemaal over!

Eerste stagedag

Niks gaat zoals gepland of gedacht. Dat blijkt ondertussen al twee weken hier in India. Als we niet volgens de ‘go with the flow' leven dan gaat het gigantisch mis.

Vanmorgen zijn we niet gaan ontbijten. We waren zo ontzettend moe en hadden buikpijn van het eten van gisteren. Goh wat gek! Om 8 uur toch maar opgestaan, koekjes als ontbijt en even een rondje over de campus gelopen. Het was alweer bloedje heet. We hebben een klein beetje het gevoel alsof we op de camping of in centre parcs in Frankrijk zitten. Wat is die campus gigantisch. 76 hectare! Het ligt hier 17km van de dichtstbijzijnde (kleine) stad Hosur. We zagen een groot sportveld, een indoor sportcomplex, een heleboel een vloers-klaslokalen, twee verdieping hoge complexen waar alle kinderen in slapen en een deel waar al het personeel slaapt en woont.

Na het rondje campus hebben we Navis (principal) weer ontmoet. Die bracht ons naar een ruimte waar al het belangrijkste personeel samen zou komen om kennis te maken. Let op, hier komen ze: Radha Krishna, Jeya Lakshmi (vice-principal), Thangam Permual, Navis Jaichitra (principal), Bashkaran (administratie), Seetha (hoofd-moeder figuur), Anand Calson (scool secretaris) en tot slot Meru Miller (Terre des Hommes). Dat onthouden we dus never nooit. We hebben onze namen ook op een whiteboard geschreven, want dat valt voor hen natuurlijk ook niet uit te spreken. Mijn naam lukt ze wel, maar Myrthe komt er niet uit. Iedereen stelde zich voor, wij ook. Ze zijn allemaal getrouwd, maar nog vrij jong. En bijna allemaal hebben ze kinderen. Meru zelfs al kleinkinderen. Die voelt voor ons dus ook als vertrouwde opa. We kregen van Jeya een presentatie over de school. De school is opgericht in het jaar 2000. In een klaslokaal zitten 30 kinderen. Ze hebben hier 1 leerkracht op 10 leerlingen. Een les duurt 55 minuten en dan wisselen ze van vak. Ze gebruiken ‘art' (muziek, drama, dans, tekenen, knutselen) als een therapie om emotionele problemen op te lossen. Hoe goed is dat! Ze weten alleen nog niet zo goed hoe ze andere vakken zoals rekenen en biologie kunnen integreren in arts. Aan ons de vraag om daar onderzoek naar te doen. We moeten een soort van (Engels) verslag voor ze gaan schrijven.

• 1. Hoe kun je andere vakken integreren in drama, muziek, dans, tekenen enz.?
• 2. Hoe kan de leerkracht checken of het ook echt werkt?
• 3. Hoe kunnen ze checken of deze nieuwe methode beter is dan de oude?

Leuke opdracht! Daarnaast moeten we ook nog alle kerndoelen voor de artistieke vakken voor ieder jaar gaan opzetten. Oja, en ook nog de dramalessen en tekenlessen opzetten. Want daar hebben ze geen leerkracht voor. Dit is wel echt heel erg veel! Verder is deze school een organisatie op zichzelf. Het lijkt totaal niet op de traditionele scholen in India. Ze zijn niet voor niets een model school.

Na die presentatie en 100 keer vragen voor internetverbinding en simkaartjes, gingen we lunchen. Dit keer wel te eten! Na het eten moesten we al onze spullen weer inpakken. Het bleek dat wij ook bij alle leerkrachten mochten gaan wonen. Het zou dan iets meer een huisje zijn. Hadden we net al onze koffers uitgepakt! Voordat we alles inpakten zijn we eerst gaan slapen. Twee uren hebben we zo vast geslapen. Onvoorstelbaar hoe moe we zijn. Daarna alles ingepakt en met een auto weer verhuist (want onze koffers waren echt veel te zwaar). Nu zitten we in een klein huisje met zitruimte, slaapkamer en badkamer. Het is wel fijn zo. De bedden zijn helaas nog even hard, maar er is wel een douchekop! Morgen eens testen of die ook werkt. Verder hebben we nog geen internet, maar we wonen naast Bashkaran en die wil een kabel door ons raam gaan duwen. Hopelijk lukt dat snel en kunnen we nog een extra verbinding krijgen zodat we tegelijk kunnen internetten. Alle foto's hangen inmiddels weer op. We gaan ons wéér opnieuw proberen thuis te voelen. Als het licht tenminste niet zo vaak uitvalt.

Back to reality

Vandaag (12-2-2012) is onze introductieweek van YPO geëindigd. Gisteren hebben we met de hele groep op een meer gevaren waar een paar krokodillen in zwommen. Nog nooit zo'n beest op een meter afstand gezien! Super mooi zo in het wild en niet in een dierentuin. Na die twee heerlijke nachten in Mysore vertrokken we weer naar Bangalore. Ja, heerlijke nachten. We hadden zachte bedden (!!!), harde kussens en zelfs een stortdouche! Wat hadden we die gemist. Met de groep is het echt heel gezellig geweest. Heel erg fijn dat we nu wat connecties hebben hier. We kunnen elkaar in de weekenden opzoeken.

Na weer 4,5 uur in de bus kwamen we (weer uitgeput en uitgemergeld van de honger) aan in Bangalore. Daar wachtte Sai ons op. Jongens: een lezing! We konden hem met z'n allen wel vermoorden. Maar goed. Na een lezing van weer 2 uur konden we eindelijk gaan eten. Het was inmiddels al half 10. In een of ander restaurant hebben we weer prutjes met rijst gegeten. Maar we hadden wel wat in onze maag. Toen eindelijk naar het hotel. Daar vond een run naar onze kamers plaats met vervolgens een run naar onze laptops en internetverbindingen! En er was verbinding!! Helaas niet zo sterk, omdat we er met z'n achttienen opknalden. Eindelijk even skypen en mailen. En ook in dat hotel hadden we gelukkig heerlijke bedden en een (helaas koude) douche. Om ongeveer 2 uur 's nachts gingen we eindelijk slapen. Maar die bedtijden zijn helaas ook normaal geworden!

Vanmorgen (12-2-2012) moesten we extreem vroeg opstaan (7 uur). Dat lukte natuurlijk niet, met als gevolg dat Myrthe en ik het ontbijt oversloegen en weer op koekjes leefden. Onze koffers weer ingepakt naar beneden en op naar de volgende lezing. Dit keer een lezing van een beroemde neurochirurg in India. Wat een lezing was dat. Ik voelde me zo gelukkig na zijn speech! Zijn hoofdboodschap was: vier elke dag die je leeft en voel je gelukkig met je gezonde lichaam! Hij vertelde hoe dicht hij bij dood, ziekte en handicap staat en hoe gelukkig wij als ‘normale' mensen moeten zijn dat we dat allemaal niet hebben. Leef iedere dag alsof het je laatste is. Doe werk dat je leuk vind en je zult nooit meer hoeven werken (want dan voelt het niet als werk). Hij liet foto's zien van een meisje met 4 armen en 4 benen. Hij heeft dat meisje weer in normale staat weten te brengen. Ook van een man die een ongeluk heeft gehad waardoor hij een stalen pin door zijn hele hoofd had steken. Zelfs die weer helemaal genezen. En hij zei: ook al ben je ziek of word je oud: it's still you! Er is iets in ons dat nooit oud wordt, ook al is dat het eerste dat je ziet/zegt/denkt als je iemand al lang niet meer gezien hebt. Hou jezelf jong! Prachtig hoe hij het lichamelijke en het geestelijke uit elkaar haalde.

Na die indrukwekkende lezing zijn Myrthe en ik samen met twee andere meisjes terug naar het hotel gegaan. De introweek was voor ons afgelopen. De anderen gingen nog naar Bangalore Palace, maar dat hadden wij gelukkig al gezien. We hebben onze koffers opgehaald en zijn naar ons oude, vertrouwde Ashley inn hotel gegaan. Daar mochten we even een kamer gebruiken om onze spullen te droppen. Snel zijn we naar de shopping mall gegaan om wat water/drinken/kleren in te kopen. En een riem, want mijn broeken zakken allemaal af. Eenmaal terug konden we nog even lekker skypen. Gelukkig maar dat ik dat nog even kon doen! Later op de dag zou het wel anders worden met die verbindingen ...

Om 3 uur stond onze chauffeur in het hotel. Alles weer bij elkaar geraapt en eindelijk onderweg naar onze stageplek. We waren zo benieuwd. We verlieten Bangalore (provincie Karnataka) en reden provincie Tamil Nadu binnen. Na een uur rijden (lekker snel!) kwamen we aan in een dorp dat Mathagondapalli heet. Shocking. Eén straat met alleen maar krotjes. Nou, daar zitten wij dus nu! Een paar 100 meter buiten dat krottendrop staat onze campus. Wat een gigantische omgeving. Heel erg rustig en mooi en netjes. We kregen onze kamers voor 10 minuten te zien. Weer shocking. Twee grote betonnen blokken met twee stalen bedden waar van die gymnastiekmatten met wat lakens op liggen. KEIHARD dus! Geen douchekop, alleen een emmer. Het licht valt hier ieder uur minstens één keer uit. Geen televisie (niet dat ik die mis, maar even voor de beeldvorming) en: verassing, geen internet in onze kamers. Ze hebben pas sinds gisteren internet op de campus! Maar wel alleen maar door middel van een kabel, geen draadloos. Onmiddellijk waren we al onze vreugde en blijdschap weer kwijt en vielen we weer even in een zwart gat. Ik had zelfs de eerste uren geen telefoonverbinding met mijn Nederlandse telefoon. Even met pappa en mamma gebeld, maar toen was mijn tegoed op en tsja, daar zat ik dan. Gezellig, twee emotionele wrakken in betonnen blokken. Wat een depressiviteit he. Morgen gaan we het leven wel weer vieren, maar nu kan het gewoon heel even niet! Wel hebben we ons best gedaan om het hier gezellig te maken. Meteen hebben we de bedden naar één ruimte geschoven, klamboes opgehangen, kleren uitgepakt (en op tafels gelegd, want er is geen klerenkast) en foto's opgehangen. Het ziet er al een stuk beter uit! Niet wetende dat we de dag erna weer opnieuw moesten verkassen...

Na wat gerommel werden we opgehaald door de vice-principal. Hoe ze heet zou ik echt al niet meer weten. We ontmoetten ook Navis, de principal. Een jonge, moderne vrouw. Toen hebben we ook nog Meru onmoet. Een man die verbonden is met Terre Des Hommes. Dat is een vrijwilligersorganisatie die dit hele schoolproject heeft opgezet. Het is pas 10 jaar oud (jong). Er zitten hier 600 arme kinderen op school en ze slapen hier ook allemaal. Ze hebben soms geen ouders. Het is ongelofelijk mooi om te zien wat er hier gebeurt. Al die kinderen hebben een paar moederfiguren die ook leerkrachten zijn. Ze hebben verder eigenlijk niks, alleen elkaar. Ze mogen zo gelukkig zijn dat ze hier op school zitten. Ze zijn super netjes (spreken met twee woorden) en keken ons natuurlijk weer met grote ogen aan. 'Hello teachers!' was het eerste dat een jongetje naar ons riep. Die Meru gaf ons een heel gerust gevoel. Hij schrok wel van onze gezichten: wat zagen we er moe uit! Hij vertelde wat over het project en stelde ons ontzettend gerust. Morgen gaan we proberen aan internet en prepaid tegoed te komen.

Daarna gingen we met weer iemand anders eten. Alle kinderen zaten op lange matten op de grond. Wij kregen speciaal een tafel met borden en een lepel. Maar oh wat was dat eten niet af te slikken! Ik stond meteen in de fik alsof ik een héél sterke shot had gehad. Niet normaal! Ik vond het ontzettend onbeleefd maar ik kon niet door eten. Ik moest het laten staan, zoveel pijn deed het in mijn mond. Meteen kreeg ik bananen en een of andere bol die zoet was. Een beetje kiwi effect, maar dan smeuïg. Dat ging er wel in. Toen ze dat doorhadden kreeg ik ook meteen een hele zak van die dingen mee. Dat hoefde natuurlijk ook niet, maar wel heel erg lief van ze. Toen werden we terug gebracht naar onze kamers. Oja: I don't want to scare you, but when it's dark, be carefull. Myrthe en ik dachten meteen dat er vreemde mensen rondliepen ofzo, maar aangezien hier 24uur bewaking is, kon dat het niet zijn. Nee: schorpioenen en slangen voor je voeten. Jezus! Weer shocking!

Inmiddels zijn we op onze kamer en zit ik onder mijn klamboe (die aan de kofferriem hangt die aan een kantoorlamp hangt die aan een hele gammele kabel hangt). Morgen 7 uur opstaan, 8 uur ontbijt. Daarna introductie in de school. We zijn benieuwd. Be open minded!!!